เปลี่ยนภายใน

....ทุกคนต่างมอง คนอื่น โดยยึดพื้นฐานของตนเอง

เป็นตัวตัดสิน ดังนั้น จึงมักจะเห็นรูโหว่ของคนอื่น อยู่เสมอ

แต่รอยรั่ว ตัวเอง กลับไม่เจอ

ทุกคนต่างมุ่งปรับเปลี่ยนคนอื่น

แต่ไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงภายในของ ตนเอง

ทุกคน ต่างแขวนชีวิตไว้กับ คนอื่น

แต่ไม่ค่อยมีใครผูกไว้กับต้นไม้ชีวิตของตนเอง

เราจะเปลี่ยนสิ่งต่างๆในโลกได้อย่างไร
หาก ใจเรา ไม่เปลี่ยนแปลง....

เรา จะเห็นสิ่งต่างๆ ในโลกได้อย่างไร
หากใจเรา ไม่ปรับเลนส์แห่งการมอง....

แท้จริงแล้ว..ตนเอง..กลับเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
ในฐานะต้นทางของการ มอง มุ่ง แขวน
วิถีคิด วิถีชีวิต.....

การเปลี่ยนแปลงภายในตน จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ

และจำเป็นที่สุดที่ทุกคนต้องทำในฐานะเครื่องมือแห่ง
การเข้าถึงและค้นพบการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง

.......................................
          
             พิณ คืนเพ็ญ

หมายใดเล่าใจเจ้านั้น

       หมายใดเล่า ในใจ ของเจ้านั้น      
หมายฝอยฝัน ปุยดาว พร่างพราวหรือ  
หมายโลกซ้อง ควรค่า คำคนลือ          
ฤา....หมายเพียง ที่ยืนอยู่ เยี่ยงสามัญ...



       จักฝันใด หมายใด เช่นใดเล่า               
คงมิเทียม ทันเท่า เหยียบเงาฝัน                  
แม้ความจริง อาจแผก แตกต่างกัน              
ขอได้ไหม ขอฝันนั้น ศรัทธามั่น...ทางดีงาม


   


      สนทนาธรรมกับลุงแสงดาว ศรัทธามั่น                  
บนความต่างของความคิดและแก่นแกนที่มีต่อสังคม         
เป็นความต่างที่งดงาม ทุกอย่างรับฟังด้วยใจอย่างใคร่ครวญ   
ฟังทุกคำที่พูด แต่ไม่จำเป็นต้องเชื่อหรือเห็นด้วยทุกคำที่ฟัง
             ร้านสุดสะแนน เชียงใหม่                            
                     พิณ คืนเพ็ญ                         

กรรมกรวิชาการ

      กรรมเอ๋ย กรรมกร วิชาการ
เหนื่อยจน เหนียงแทบยาน นะขอบอก
ผมเคยดำ กลับเป็นขาว เขาเรียกหงอก
นั่งต้อกม๊อก หน้าคอมเครื่อง เคืองทั้งวัน
       เขาเล่นน้ำ สงกรานต์ ผ่านบ้านเล่า
ทั้งหนุ่มเฒ่า สาวแก่ แม่อวบอั๋น
เสียงโห่ฮิ้ว ม่วนแท้ ม่วนสุดวัน...(ม่วนคัก ม่วนอีหลีกะด้อกะเดี้ย)
เราสินั่ง ปั่นงาน จนหัวฟู
       คนทำงาน งานทำคน รึไร เราไม่รู้
ที่พอเห็น เป็นอยู่ คือต้องได้ .......(เขาสั่งมา ย้ำ ต้องได้)
ต้องเสร็จทัน กำหนด เขาเดตไลน์
อือ.....ก็ได้ จะจัดให้ ดังต้องการ
        มีอะไร ไหมเล่า ในดอยนี้
ที่ข้าน้อย พวกนี้ ทำไม่ได้
บอกมาเถิด อย่าชักช้า มัวเกรงใจ
ประสงค์ใด ในโลกหล้า ข้านี้จักสนอง.....ฮึ ฮึ ฮึ.......
     
     พิณ คืนเพ็ญ : ปรุงอักษร
             วันเนาเมษาห้าสี่


   *อาหารหลักของกรรมกรวิชาการ*

     

วิชาต้นไม้

      

ต้นไม้....ไม่เคยรู้ดอก ว่าลมพัดมาแต่ทิศใด

แต่ต้นไม้...ก็เรียนรู้ว่า จะเอนอ่อนอ้อนลมในทิศใด เพื่อความอยู่รอดของกิ่ง ใบ ก้าน นั้นๆ

คนเราก็เช่นกัน ไม่เคยรู้ดอก ว่าความทุกข์เกิดขึ้นด้วยเหตุอันใด

แทบจะไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ

ส่วนใหญ่ ...ก็มักพร่ำบ่นว่า มันจะทุกข์ อะไรกันนักกันหนาวะ หรือ ทุกข์กว่านี้มีอีกไหม อะไร ประมาณนั้น

น้อยนักน้อยหนา...ที่รู้จักและรักจะเรียนรู้ พร้อมๆกับอยู่ร่วมกับความทุกข์ ด้วยความสงบและรู้เท่าทัน....

หากแต่น้อยนักเช่นนี้ มิใช่ดอกหรือ ที่จะเป็นหนทาง นำไปสู่ความอยู่รอดของกิ่งก้านใบ แห่งชีวิต

 พิณ คืนเพ็ญ : แต้มคำ