นากว้างเงียบเสียง ห่างไกลผู้คน
มีเพียงนกสองสามตัว ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
จับบนคันดิน คล้ายรอคอยอะไรบางอย่าง
ชีวิตทุ่งยามนี้ ช่างอ้างว้างชอบกล
แต่ในอีกไม่กี่บัดดล
แดดจะมา ฝนอาจจะมี นาอึงมี่ด้วยเสียงคน
คนจะเต็มนาร้างๆ นี้แล้ว
คนจะมากันแล้ว
คนจะมาทำนา......
หรือว่า นกรอคอย ........?
................
ทุ่งนาบ้านพะมะลอ
พิณ คืนเพ็ญ
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
วันเสาร์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556
ละครนก
ทุ่งนาสงัดเสียง
อ้างว้างห่างไกลบ้านเรือนและผู้คนมีเพียงนกเหงาๆ หลงทาง สองสามตัว
จับเจ่าละเมอ รำพึงถึงเส้นทางหลุดปีกฝัน
บนแผ่นคากระท่อมนา เหงาเปลี่ยว
ควันไฟเหนือคุ้งน้ำ
ลอยสายพวยคลอดุจฉากหลัง
เพิ่มความชอบธรรมให้ เหงา เศร้า ยัดเยียดบทขมขื่น แก่นกอ้างว้างพวกนั้น ได้อย่างถนัดถนี่และเจ็บปวด
ทุ่งนากว้างใหญ่ยามนี้
จึงถูกท่วงทำนองแห่งความเปลี่ยวเศร้า คลุมห่มบรรเลง.....
"อือ นกน้อยเอย ...เจ้าเล่นบทกินใจข้าแท้"
"นกน้อยเอ๋ย ผืนนาแห่งละครของพวกเจ้า ช่างถางถาก และเพิ่มพื้นที่อ้างว้าง เหงา ในนาแห่งข้า ได้อย่างพิลึกพิลั่น...อย่างน้อย หลังชมละครพวกเจ้าจบ ข้ามีนาเพิ่มอีก หลายสิบไร่..โดยมิรู้ตัว"
โอวววววว.....นกเหงาๆ พวกนั้น....
พิณ คืนเพ็ญ
ต้นข้าวแห่งเธอ
เช้าตื่น ชื่นเช้า รีบไปทุ่งนา
สาบกลิ่นข้าวกล้า ต้องลมพา มาแต่ไกล
หอมอ่อนอุ่น ละมุนกรุ่นซึ้ง ถึงข้างใน
แลก้านใบ..เอนอ้อน คล้ายรอนคลื่น ระริกพลิ้วเล่นลม
จากกล้าเล็กๆ จนแตกกอเขียว
จากกอเขียว ๆ เติบโต เบ่งใบ
ออกรวงเมล็ดใหญ่ๆ .... เหลืองงาม
จนคนนา มาถึง ดึงโน้มเคียวเกี่ยว
ข้าวรวงเหลืองเขียว ก็กลายเป็นซัง
นาน....แม้นกกระสา ที่เคยเยี่ยมทุ่ง ก็บินหนีจาก
อีฮวกต้นฝน ได้กลายเป็นกบใหญ่
แต่...เธอก็ยังร่ายใบ เอนอ่อนอ้อนเล่นลม
....อยู่เช่นนั้น...มิวาย
บ่เคยเห็น อาคันตุกะแห่งวายุ หมู่ใด
จะพัดพาถอนโคลนรากใบ จากจุดยืนของเธอได้
ต้นข้าวชีวิตแห่งเธอ ก็เช่นกัน
แม้กาลนับนาน
ก็มิเห็น ลมมรสุมหมู่ใด
จะพัดพา ถอนโคลนรากใบแห่งหัวใจและจิตวิญญาณแห่ง เธอ ได้ เช่นกัน
....ฉันจึงศรัทธา....
ต้นข้าวแห่งท้องทุ่งเหล่านั้น
ทุ่งนาบ้านพะมะลอ
แม่สะเรียง
พิณ คืนเพ็ญ
9 มิถุนา 56
วันอาทิตย์ที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2556
ตาในสวรรค์
ภาพภู สูงซ้อน สลอนสลับ
มองระยับ ระยิบแดด แผดลำแสง
แบบ เวลา มุมกล้อง ที่ส่องแยง
คือคำแพง แห่งคุณค่า ตาในสวรรค์
แรงดลใจจาก บทกวีภูสูงแดดสวย ...ของครูศิวกานท์ ปทุมสูติ
ในคราวเยือนแม่สะเรียง แม่ลาน้อย ภาพนี้ ผมเป็นคนถ่ายเอง
แอบยิ้มภูมิใจเล็กๆ ครับ
พิณ คืนเพ็ญ
2 มิถุนายน 56
มองระยับ ระยิบแดด แผดลำแสง
แบบ เวลา มุมกล้อง ที่ส่องแยง
คือคำแพง แห่งคุณค่า ตาในสวรรค์
แรงดลใจจาก บทกวีภูสูงแดดสวย ...ของครูศิวกานท์ ปทุมสูติ
ในคราวเยือนแม่สะเรียง แม่ลาน้อย ภาพนี้ ผมเป็นคนถ่ายเอง
แอบยิ้มภูมิใจเล็กๆ ครับ
พิณ คืนเพ็ญ
2 มิถุนายน 56
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)