"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
วันอังคารที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2555
หนูดี
 |
      หนูดี คนดีของแม่พ่อ ผู้ถักทอ ใยรัก ถักใยฝัน ผู้แต่งโลก สดใส ให้ลาวัณย์ ผู้แบ่งปัน คุณค่า ความดีงาม |
วันจันทร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2555
เด็กกับผู้ใหญ่
...มีคนเคยบอกว่า ระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่นั้น สิ่งที่ต่างกันและเห็นได้ชัดที่สุด คือเวลาฝนตก
เด็กๆ มักวิ่งเล่นกับสายฝน อย่างสนุกสนานและสบายใจ
....ขณะที่ผู้ใหญ่ รีบหลบเข้าชายคา หรือคว้าหาร่มบังหยาดฝน
อย่างน้อยก็เพื่อบดบังและปกป้องตัวตน...
เด็กน้อยเปิดโลกเรียนรู้ ยื่นอกรับประสบการณ์ใหม่ๆ
ผู้ใหญ่ร่นถอย ซุกซ่อนบางอย่างกับบางสถานการณ์ที่พันพัว
ใช่เด็กน้อย....ไร้เดียงสาดอก จึงบังอาจหาญท้า สู้ไข้ หวัด จาม ไอ อันเกิดจากฝน
ใช่ผู้ใหญ่ จะพรั่นพรึง สะทกท้าน ต่อสถานการณ์ที่พานพบดอก
เด็กเรียนรู้ที่จะกล้า ขณะที่ผู้ใหญ่เรียนรู้ที่จะถอยในบางคราว
....ค้างคาวยังนอนตอนกลางวัน เพื่อกลางคืนจะได้โบยบิน หาอาหาร..ฉันใด
ทุกคนต่างมีเหตุมีผล
ทุกคนต่างรู้กาลเทศะ
ทั้งคู่ เรียนรู้ที่จะเป็น เรียนรู้ที่จะแตกต่าง แตกต่างตามทางเดินของชีวิต....ฉันนั้น
.......สิ่งยิ่งใหญ่และแตกต่างที่แท้จริง จึงอยู่ที่ว่า
ใครจะเกี่ยวเก็บประสบการณ์ของวันวัยที่ผ่านพบ พร้อมกับอดทนรอการบานดอกของชีวิต
บานดอกจนตกผลึกแห่งปัญญาอันงดงาม ...ส่งกลิ่นหอม อบอวลไกล ใครยิ่งตกผลึกกับชีวิตได้มาก
ยิ่งถีบช่องห่างระหว่างความต่างได้มากกว่ากัน... ที่ตรงนั้น. น่าจะเป็นมาตรวัดความต่างที่ชัดที่สุด...กระมัง
กลางดอยเหงา
พิณ คืนเพ็ญ
....ขณะที่ผู้ใหญ่ รีบหลบเข้าชายคา หรือคว้าหาร่มบังหยาดฝน
อย่างน้อยก็เพื่อบดบังและปกป้องตัวตน...
เด็กน้อยเปิดโลกเรียนรู้ ยื่นอกรับประสบการณ์ใหม่ๆ
ผู้ใหญ่ร่นถอย ซุกซ่อนบางอย่างกับบางสถานการณ์ที่พันพัว
ใช่เด็กน้อย....ไร้เดียงสาดอก จึงบังอาจหาญท้า สู้ไข้ หวัด จาม ไอ อันเกิดจากฝน
ใช่ผู้ใหญ่ จะพรั่นพรึง สะทกท้าน ต่อสถานการณ์ที่พานพบดอก
เด็กเรียนรู้ที่จะกล้า ขณะที่ผู้ใหญ่เรียนรู้ที่จะถอยในบางคราว
....ค้างคาวยังนอนตอนกลางวัน เพื่อกลางคืนจะได้โบยบิน หาอาหาร..ฉันใด
ทุกคนต่างมีเหตุมีผล
ทุกคนต่างรู้กาลเทศะ
ทั้งคู่ เรียนรู้ที่จะเป็น เรียนรู้ที่จะแตกต่าง แตกต่างตามทางเดินของชีวิต....ฉันนั้น
.......สิ่งยิ่งใหญ่และแตกต่างที่แท้จริง จึงอยู่ที่ว่า
ใครจะเกี่ยวเก็บประสบการณ์ของวันวัยที่ผ่านพบ พร้อมกับอดทนรอการบานดอกของชีวิต
บานดอกจนตกผลึกแห่งปัญญาอันงดงาม ...ส่งกลิ่นหอม อบอวลไกล ใครยิ่งตกผลึกกับชีวิตได้มาก
ยิ่งถีบช่องห่างระหว่างความต่างได้มากกว่ากัน... ที่ตรงนั้น. น่าจะเป็นมาตรวัดความต่างที่ชัดที่สุด...กระมัง
กลางดอยเหงา
พิณ คืนเพ็ญ
ยอดสุดพันดอย
ยอดสุดพันดอย
กระท่อมน้อยหนึ่งเคหา
ครึ่งหนึ่ง ภิกษุชรา
อีกครึ่งห้อง เมฆาครอง
ดึกแล้ว เมฆาเคลื่อน
ลอยเลือน ตามลมล่อง
เมฆยัง ไม่นิ่งกอง
สงบสุขเท่า....หลวงตาฯ
ภิกษุจื้อจือ
อาจารย์ฌานแห่งราชวงศ์ยุคซ่ง
กระท่อมน้อยหนึ่งเคหา
ครึ่งหนึ่ง ภิกษุชรา
อีกครึ่งห้อง เมฆาครอง
ดึกแล้ว เมฆาเคลื่อน
ลอยเลือน ตามลมล่อง
เมฆยัง ไม่นิ่งกอง
สงบสุขเท่า....หลวงตาฯ
ภิกษุจื้อจือ
อาจารย์ฌานแห่งราชวงศ์ยุคซ่ง
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)