ระหว่างทาง ระหว่างเรา กับแสงดาวในดวงตา

ค่ำแล้วตะวันลงลาเลือนลับ
ขณะกลับระหว่างทางโรงเรียนบ้าน
เพียงแสงดาววาววับระยับนาน
เงียบสงัดราตรีกาลผู้สัญจร

ระหว่างทางข้างไพรใกล้ริมน้ำ
เสียงหริ่งร่ำหรีดร้องก้องสิงขร
รถสาดไฟแสงส่องต้องบังอร
อรชรกระโจนเผ่นเต้นเข้าไพร

บั้นท้ายเต็มเนื้อล้นแกมหม่นขาว
ขนมันวาวน้ำตาลแดงยามแสงได้
สี่ขาเรียวเทียวคล่องท่องกินใบ
ดงแมกไม้เขียวอ่อนป้อนโตตน

ระหว่างทางพบพานในห้วงเสี้ยว
ปีติเดียวแน่นนับคับถนน
ผุดแสงดาวในตารอนแรมชน
รักษาตัวให้พ้นจากภัยพาน

ค่ำแล้วตะวันลาลงเลือนลับ
ขณะกลับระหว่างทางโรงเรียนบ้าน
บางไฟส่องซุ่มไพรอยู่นับนาน
กัมปนาทปืนพรานก็ก้องดอย

      ....พิณ คืนเพ็ญ...

     ...31 ตุลาคม 2558...

ตุลา

ต้นตุลาที่ผ่านมามีหลายสัจ

หนึ่งคือชัดราชการครบเกษียณ

ให้รุ่นใหม่เกิดใหม่ได้ถ่ายเวียน

มาแทนเหง้าที่เก่าเตียนได้ป่งใบ

บ้างเฉลิมยิ้มร่ำกับตำแหน่ง

ดื่มฉลองสองแง่งขึ้นแท่งใหญ่

เจ้านายเอื้อเพื่อนช่วยก็อวยชัย

พวงมาลัยคล้องคอเจ้าพ่อคุณ

บ้างสองขั้นปีต่อปีที่ทำได้

เส้นสายไล้กวาดควักเต็มตักหนุน

เบียดแซงพี่ไล่ตีน้องชุลมุน

เดชะบุญได้เสียบเหยียบโรยรา

บ้างวิ่งซ้ายป่ายขวาตลบตลอด

สอพลอพรอดทำได้ไร้คุณค่า

จัดซื้อจ้างต่างกำหนดหมดราคา

เปอร์เซ็นต์ข้าใครอย่าบ่นเบื้องบนชี้

มะเร็งร้ายเกาะกุมสุมทุกซอก

จะมีดอกอะไรบานได้นี่

จะยืนหยั่งรากกล้า ข้าฯ ภูมี

จะหยัดปลูกต้นอิสรีให้แผ่นดิน

ไม่ระยอบมอบใจให้ดำแง่ง

กล้าขัดแย้งต้านตีประจัญสิ้น

สมกับข้าบริพารแห่งภูมินทร์
ลมตุลาฯ ยังโรยรินหรือสิ้นแล้ว

ราก

                   ราก
เธอเปลือยเปลือกแลกโมงยามความอยู่รอด
แทรกพื้นปูนแข็งขอดของเมืองเข็ญ
แหละหยัดหยั่งรากผ่านลานซีเมนต์
เพียงผลิเป็นร่มใบ..ได้เย็นเมือง

           ....พิณ คืนเพ็ญ....
.....ต้นหนึ่งใน ยุพราชวิทยาลัย เชียงใหม่.

ท่อนสัจจา

ดินน้ำแดดลมผสมนี้

จึ่งเขียนขอบรอบปีการเติบกล้า
ผึ้งภมรหนอนเมฆดาริกา
แท้ฟูมฟักมังสาให้ดอกใบ
    กรวดหินดินทรายหาใดอื่น
ล้วนคือวันคืนตอไม้ใหญ่
เปลี่ยนรูปล้อนามตามกันไป
เหลือเหง้าแก่นไว้ท่อนแท้สัจธรรม
    ... สิบสองนาฬิกามุ่งหน้า ร.ร.ศิริราชบ้านดง
         แก้ปัญหาอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้
     ... 25 สิงหาคม 2558
         ...พิณ คืนเพ็ญ