อย่าชื่นชมคนผิด
อย่าคิดเอาแต่ได้
อย่าใส่ร้ายคนดี
อย่ากล่าววจีมุสา
อย่านินทาพระเจ้า
อย่าขลาดเขลาเมื่อมีทุกข์
อย่าสุขจนลืมตัว
อย่าเกรงกลัวงานหนัก
อย่าพิทักษ์พาลชน
อย่าลืมตน.... เมื่อมั่งมี
เขาบอกอย่า ...อย่าทำโน่น อย่าทำนี่ เป็นวลีข้อห้าม ห้ามคิด ห้ามพูด ห้ามทำ ในสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลาย เห็นแล้วชอบใจ ผมจึงอยากบันทึกไว้เตือน ตน คนเราพอมีหน้าที่การงาน มีภาระความรับผิดชอบ มีอำนาจ วาสนา ยศฐาบันดาศักดิ์ หรือมีหัวโขนสวมใส่ ก็มักมัวเมา หลงลืม และขาดสติ ขาดสติในการพิจารณาตนเองอย่างถ่องแท้ หลงอยู่ในวังวนของอำนาจกิเลส จึงเป็นเหตุให้อารมณ์ขุ่นมัว หาก ไม่ยั้งคิด และเพ่งพิจในคำว่า อย่า.... ก็จะนำพาจ่อมจมสู่ กองทุกข์ ได้
โอ...ตนเตือนตน ตั้งตน มีสติ
อย่าหลงริ ชิมลอง กองโลภหลง
อย่ามักใหญ่ ใฝ่ได้ ดั่งจำนง
อย่ายิ้มยง หลงในรัก ปักใจมัว
ได้อะไร ได้ให้เป็น ไม่เห็นทุกข์
อิ่มอะไร อิ่มให้สุข อย่าทุกข์หัว
อยากอะไร สติตาม เป็นเงาตัว
พิจให้ทั่ว เห็นให้ซึ้ง ถึง แก่นธรรม....
พิณ คืนเพ็ญ
เช้าแดดอุ่น...แม่ลิด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น