ตอนเย็น ท่านรองจรูญ บอกให้ไปเก็บส้มโอที่สวน ผมจึงชวนลูกไปด้วย
เธอดีใจ วิ่งไล่ เล่น ล่า บนกระท่อมตองตึงของท่าน
หลังจากนั้น จึงไปเก็บส้มโอ เดินลุยสวนชมไม้ ต้นนั้น ต้นนี้
เธอคุยเก่ง ถามโน่น ถามนี่ ตามเรื่อง ท่านรองจูงแขนพาไปให้อาหารปลาในบ่อ และเล่นน้ำ จนเปียกปอน
ก่อนกลับ ผมแบกส้มโอขึ้นรถ ระยะทางลำเลียงไกลพอควร จึงให้ลูกรออยู่ที่กระบะ
พลางบอกให้รวมเป็นกอง ระหว่างรอพ่อมา หนูดีร้องเพลงเริงร่าตามลำพัง พร้อมๆ ทำตามดังที่บอก ดุจผู้ใหญ่ ก็ไม่ปาน...
พักหลังมีเสียงเรียกตะโกนและถี่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
"พ่อจ๋า พ่อยัญจ๋า พ่อยัญจ๋า ๆ ๆ ๆ ๆ..."
ผมตกใจระคนวิ่งไปดู ด้วยใจเต้น นึกเกรงภยันตรายจะพานลูก
เห็นเธอแล้วก็โล่งอก หมูน้อยของผมยิ้มหวาน โชว์แก้มป่อง แล้วพูดว่า
"พ่อยัญจ๋า สัญญากับหนูดีนะคะ"
"สัญญาอะไรครับลูก"
"พ่อต้องรักษาศีล ไม่โกหก ไม่ดื่มเหล้า
ดื่มเหล้าไม่ดี เดี๋ยวตกนรก รู้ไหมนรกน่ะ มีผีปากแดงด้วย"
ผมอึ้งพร้อมๆ ผวาโอบและหอมฟอดแก้มตุ้ยๆขาวๆ จนสุดลม
น้ำใส ไหลแก้ม เมื่อใด มิทันรู้
มือน้อยๆ อวบอ้วน น่าเอ็นดูนั้น ก็ค่อยๆปาดเช็ดจนขอบตาผู้พ่อจวนเหือด
เหลือแต่ความอ่อนไหวและร้าวลึกในๆ ของเจ้าของดวงตา ไม่สร่างซา...
ลูกจ๋า....
พรุ่งนี้ เป็นไงเราไม่รู้่
พ่อจะอยู่ หรือไปอย่าได้เกรง
วันนี้ ยังมีพิณ พ่อบรรเลง
เป็นบทเพลง กล่อมลูกหล้า.... หลับตาฝัน....
เที่ยงวัน บนดอยแม่ลิด
คิดถึงลูกเจ้า
ขอให้เสนียดปีเก่า
มลายหายหนี
บทสนทนาที่เจ็บปวด
จงจางเจือและคืนสู่ภาวะปกติ
เหลือแต่รัก รัก และรัก สลักใจ ครอบครัวเรา
พิณ คืนเพ็ญ
2 มกรา 56
