ขุนเขายะเยือก 42

ใบไม้ผลิปีกลาย  

เมื่อสกุณาขับขานบทเพลง

ข้าพเจ้าก็หวนคะนึงถึงญาติมิตรพี่น้อง

ใบไม้ร่วงปีนี้  

เมื่อดอกเบญจมาศบานเบิก

ข้าพเจ้าหวนนึกถึงวันเวลาในวัยเด็ก

เมื่อสายน้ำสีมรกตส่งเสียงร้องในสายธาร

และเมื่อเมฆเหลืองปกคลุมท้องฟ้า

โอ้  ช่วงเวลายาวนานแห่งชีวิต

ข้าพเจ้าย้อนคะนึงถึงวันเวลาในอดีตด้วยใจที่หม่นหมอง.

จากหนังสือ ขุนเขายะเยือก บท ๔๒ นักพรตฮั่นชาน รจนา ,พจนา จันทรสันติ ถอดความ

ขุนเขายะเยือก 46

ผู้คนแลเห็นบุรุษแห่งขุนเขายะเยือก

เขาล้วนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า 

" นี่คือเจ้าคนบ้า

ไม่มีใครอยากมองหน้ามันซ้ำสอง

ห่อหุ้มร่างด้วยผ้าขี้ริ้ว

สิ่งที่เราพูดมันก็ไม่เข้าใจ

คำที่มันกล่าวเราก็ไม่รู้เรื่อง "

ถ้อยคำของพวกท่านล้วนไม่น่าใส่ใจ

ลองไปเยี่ยมเยือนขุนเขายะเยือกดูสักครั้ง.

( ขุนเขายะเยือก บท ๔๖ นักพรตฮั่นชาน รจนา ,พจนา จันทรสันติ ถอดความ )

ขุนเขายะเยือก 76

บัดนี้ข้าพเจ้าหลงเหลือเสื้อผ้าอยู่ตัวหนึ่ง

ไม่ใช่ผ้าฝ้าย 

ไม่ใช่ผ้าไหม

ท่านอยากรู้ไหมว่าเป็นผ้าสีอะไร

ไม่ใช่สีแดง

ไม่ใช่สีม่วง

หน้าร้อนก็ใส่เป็นชุดลำลอง

หน้าหนาวก็สวมต่างเสื้อนวม

ใส่ได้ทั้งหน้าร้อนหน้าหนาว

ปีแล้วปีเล่า....มีเพียงเสื้อตัวนี้.

( ขุนเขายะเยือก บท ๗๖   ขุนเขายะเยือก นักพรต ฮั่นชาน รจนา พจนา จัทรสันติ ถอดความ )

ขุนเขายะเยือก 75

ข้าพเจ้าอยู่อย่างเกียจคร้านมาชั่วชีวิต

เกลียดชังแบบแผน ชื่นชอบในสิ่งง่ายๆ

ผู้อื่นอาจศึกษาเรื่องการแสวงหาผลประโยชน์

แต่ข้าพเจ้าเพียงมีคัมภีร์อยู่ม้วนหนึ่ง

ไม่สนใจที่จะมัดไว้หรือใส่กล่อง

ไม่เดือดร้อนที่จะต้องเอาติดตัวไปหนไหน

เหมือนหมอที่รู้จักตัวยารักษาโรค

เพียงหยิบฉวยสิ่งที่มีอยู่ มาช่วยเหลือโลก

เพียงเมื่อดวงจิตเป็นอิสระ จากความกังวล

แสงแห่งปัญญา จึงจะฉานฉายไปทุกซอกมุมของชีวิต.

( ขุนเขายะเยือก บท ๗๕ )

 ขุนเขายะเยือก นักพรต ฮั่นชาน รจนา พจนา จัทรสันติ ถอดความ)