แด่เจ้าจันผา

จันผาเอย จงบานใบ ให้เขียวเด่น

เจ้าจงเป็น เส้นใย ลูบไล้ผา

โอบหินแกร่ง แข็งทู่ ภูศิลา

เยือกเย็นตา อ่อนนอก กลับแข็งใน

จันผาเอย จงยืนต้น บนภูแล้ง

หยัดรากแทง อุปสรรค ปักไศล

ก่อกำเนิด บนพื้นฐาน กันดารไพร

สร้างงานใหญ่ จุดไฟ ปัญญาคน

จันผาเอย เจ้าจงเป็น เช่นจันผา

ผ่านเวลา ผ่านแดด สิบแปดฝน

ผ่านลมร้อน ผ่านหมอกหม่น ทุกข์ตรอมตรม

ผ่านร้อยขม พันขื่น ยิ่งชื่นบาน

ผ่านร้อยขม พันขื่น ยิ่งบานใบ....

...........................................................

เกริ่นนำในวารสารจันผาสาร โรงเรียนบ้านแม่ลิด 
        จันผา เป็นสัญลักษณ์ของการหยัดยืน อดทนต่อสภาพแวดล้อมที่ยากลำบาก ท่ามกลางภูผาสูงชัน คือข้อจำกัดของการดำรงเผ่าพันธุ์ของ สิ่งมีชีวิตหลายชนิด แต่นั่น ไม่ใช่ จันผา  เพราะจันผา สามารถปรับตัว ต่อสู้ และเรียนรู้ที่จะอยู่กับสภาพเช่นนั้นให้ได้ มันเป็นเสมือนนัยบางอย่าง ให้เราพิจารณาเห็นในธรรมว่า คนเราต้องเรียนรู้ที่จะดำรงตนอยู่ให้ได้ ในทุกสภาพ เพื่อเข้าถึงสัจธรรม เพราะด่านท้ายสุด ที่มนุษย์ผ่านยากที่สุด ไม่ใช่แดด ลม ฝน หรือปัจจัยภายนอก แต่กลับเป็นสิ่งที่อยู่ภายในตัวเรา นั่นคือ จิต ยิ่งสามารถเรียนรู้ธรรมชาติของจิต อย่างรู้เท่าทัน ได้มากเท่าใด ก็นับวันที่ชีวิตของเรา จะยิ่งเบิกบาน ได้มากเท่านั้น 
      จันผาสาร  มิได้หวังโดดเด่น โลดแล่นในโลกของวรรณกรรม หรือไล่ล่าอามิสสิ่งใด แต่หวังเพียงให้ได้ทำหน้าที่สื่อสาร และกระตุ้นให้คุณได้อ่านมากกว่า สิ่งที่เราได้เขียน  ก็ถือว่า วารสารเล่มนี้ ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุดแล้ว

พิณ คืนเพ็ญ
8 ตุลา 55