นี่คือต้นไม้ที่เก่าแก่กว่าป่า
มีอายุยาวนานจนมิอาจนับประมาณ
รากของมันได้เป็นพยานถึงความเปลี่ยนแปลงของแผ่นดินและขุนเขา
ใบของมันได้รู้รสของลมและน้ำค้างแข็ง
โลกหัวเราะเยาะลำต้นบิดเบี้ยวพิกล
แต่ไม่ใส่ใจในเมล็ดพืชงดงามภายใน
ครั้นลอกเนื้อลอกเปลือกออก
ที่ดำรงอยู่ภายในคือแก่นแท้ความจริง.
( คัดจากหนังสือ ขุนเขายะเยือก ฮั่นชาน รจนา พจนา จันทรสันติ ถอดความ )
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น