ตกน้ำ จมน้ำ ดำว่าย
มือไม้ คว้าไขว่ ไม้มั่น
เกาะเกี่ยว เหนี่ยวรัด พัลวัน
หมายมั่น พ้นผ่าน ภัยจม
แม้ฟาง เส้นเดียว ยังจับ
กลัวยับ คลื่นพา ถาโถม
กลัวเดี่ยว ตายเกลื่อน คลุกตม
จิตไกล เกินโน้ม สติครอง
ชีวิต มีเกิด มีดับ
นั่งนับ มีหนึ่ง มีสอง
หนึ่งเกิด สองดับ ครรลอง
พี่พ้อง น้องฉัน พ้นได้ ไป่มี
พิณ คืนเพ็ญ
กล่อมลูก แม่สะเรียง
ชดเชยวันมาฆะกุมภา 56
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น