ผมมีความสุขทุกครั้ง ที่รถของตนเบนหน้า หันทิศขึ้นสู่ดอยสูง มันเป็นความสุข แบบซื่อ ๆ เรียบง่าย งดงาม ร่มเย็น และไม่ต้องการคำอธิบายอะไรมากนัก สิบกว่าปี ที่คลุกคลีอยู่สันภู ได้กระเทาะ กระทบ ขบ กระแทก เปลือกหุ้มร่างจิตวิญญาณอันอ่วมอวม จนค้นพบตัวตนที่แท้จริง ....ตัวตนที่แทบจะหา อะไรไม่เจอ .....ตัวตนที่แทบจะยึดมั่นอะไร มิได้
ผมยังจำคำถาม ท้าทายปนห่วงใย จากเพื่อนผู้อยู่ไกล คราวันจากรังนอน ก่อนจรสู่สันภู ได้ดีว่า
"มึงสิไปเป็นครูดอยบ่ มันลำบากหลายเด้อ เคยเบิ่งบ่ หนังเรื่อง ครูบ้านนอกฮั่น จั่งซั้นหละ เบิ่งเอา"
ผมยังจำ ข้อคิดจากครูอาจารย์ที่ผมเคารพท่านหนึ่ง ได้ดีว่า
"เราคิดดีรึยัง ถ้าคิดดีแล้ว ก็ทำ ทำตามสิ่งที่คิด ผลเป็นอย่างไร ต้องยอมรับได้นะ เพราะได้คิดดีแล้ว "
วันเวลา ที่ผ่านมา มันเป็นกระดานดำผืนใหญ่ ให้ผมได้ขีดเขียน ประสบการณ์ตนเอง ในทุกๆ มิติ ทั้งสุข ทุกข์ เฉย คละเคล้ากันไป เยี่ยงปุถุชนวิสัย บนดอยไพรแห่งนี้
บางคราวก็ เหิม หาญ กล้า ไล่ล่า ไขว่คว้า ความสำเร็จมาครอบครอง เพียงเพื่อจะลองชิม ลิ้มรส สนองอำนาจภายใน บางอย่าง
บางคราวก็รีบร้อน เร่งเร้า รวบรัด อยากมี อยากได้ อะไรสักอย่าง ชั่วขณะอึดใจ ดุจลมไหวใบไม้ติง ก็ไม่ปาน
บางคราว ก็เชื่องช้า อืดอาด ดุจเป็ดนวยนาด ปีนสันภู
บางคราวก็ อยากเดินหลีกหนีผู้คน ขึ้นไปอยู่ยอดดอยปุย สูงโน้น อย่างเดียวดาย
บางคราวก็ ปรารถนาให้เป็น เช่นนั้น เช่นนี้
บางคราวก็ ไม่อยากให้เป็น เช่นนั้น เช่นนี้
ฯลฯ
คลื่นความคิด ความอยาก เลื่อนไหลไม่นิ่งนาน จับยึดเป็นแก่นสาร ไม่ได้ จริงๆ
อยู่บนดอยสูง หลายอย่างเป็น ปรโตโฆสะ เอื้อให้เกิดการขบคิดแก่นธรรม นาฬิกาบนดอย
ก็เดินช้า เมื่อเดินช้า ก็ทำให้ มีเวลาได้ทบทวนตนเองมากขึ้น มีเวลาได้ใช้ โยนิโสมนสิการ มากขึ้น อย่างน้อยก็ได้ถามว่า จะเดินสู่หนไหน เดินทำไม เดินอย่างไร เดินแล้วได้อะไร และไม่เดินได้ไหม ข้อคิดขบแก่นธรรม เหล่านี้ มันกระตุกต่อมจิตวิญญาณ ภายในของตัวเรา ได้ดียิ่ง
ขุนเขาจึงเป็นคุณครู หมอกภูจึงเป็นอาจารย์ แมกไม้และสายธาร เป็นกระดานเรียน วิชาชีวิต ให้รู้จักเพ่งพิจ อยู่กับตน มองย้อนเข้าไปภายในมากๆ ใช้ตาในแห่งตน มองตนให้มากๆ ได้เห็น ตน เข้าใจ ตน มากๆ
แม้จะยังไม่แจ่มแจ้งแทงตลอด แต่ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นอันสุดยอด อย่างน้อย ก็คิดได้ว่า
ผู้อื่นมิใช่ ปัญหา ตัวเราต่างหาก ที่เป็น ปัญหา
ตัวเราต่างหาก ที่จะเป็น ผู้แก้ปัญหา
และตัวเราต่างหากที่ จะก่อเกิด ปัญญา
แม้ทางบนดอยยาวไกล กันดารไพร ยากลำบาก หากใช้ ปรโตและโยนิโส อย่างเหมาะสม แยบยลแล้ว มันก็ไม่แปลกหรอก ที่เพียงหันหัวรถ ก็ทำให้เรามีความสุขแล้ว ....สุขที่เห็นถูกนั่นกระมัง....
พิณ คืนเพ็ญ
ท่ามกลางกิจกรรมค่ายฝรั่ง
แดดร้อน ลมนิ่ง แม่ลิดสคูล
19 ก.พ.56
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น