แลงรำไร ไล้ลูบแสง แยงยอดไม้
ลำลอดใบ ไอฟุ้งฝุ่น กรุ่นภูผา
มวลเด็กน้อย เฮ-ร้องเต้น เล่นกีฬา
ณ ลานหญ้า สนามดอย คล้อยตะวัน
.................................
ฟ้าแต้มค่ำ ย่ำแสง แลงแล้วเน้อ
นกพร่ำเพ้อ ระงมไพร อันใดหนอ
ปีกโบยโบก คืนคอน รัก รังรอ
ที่นกพ้อ เพราะฟ้าค่ำ หรือรังโรย
.................................
พิณ คืนเพ็ญ
แดดยามแลง อันอ่อนนุ่ม แลร้าวลึก
ขีดไปทั่ว เขียนไปเรื่อย ตามประสา
แม่ลิด ค่ายรีเจ็นท์ วันก่อนกลับ
21 ก.พ.56
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น