อากาศเย็นเยืิอกหนาว
ดอยสูงเงียบสงัด
ฟ้าค่ำมืดสนิท
ดาวแจ่มแสงประกายใส
หมาน้อย นอนตากหมอก เกลื่อนลาน
ดึกเยี่ยงนี้ ทั้งที่ร่างกายก็อ่อนล้า ถวิลหาฟูกหมอน แต่หัวค่ำ
ใยยัง ห่มหมอกและหยอกดาว
ใยยัง ไล่เขี่ยคุ้ย ความวุ่นวาย มิคลายวาง
ใยยัง ย่อโลกกว้าง ให้เล็ก สุกใส วาวงาม มิไ้ด้สักที
ปิดตานอก จักมองเห็นถึงตาใน
พิณ คืนเพ็ญ
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น