คนเราส่วนใหญ่ มักใช้ตัวเอง เป็นตัวตั้ง
เมื่อคิดว่า ตนคือตัวตั้ง จักมองสรรพสิ่ง สู่ภายนอกเสมอ
ธรรมชาติของการมองสู่ภายนอกนั้น จักเห็นผู้อื่นและมักไม่เห็นตน
แลทุกครั้งที่มอง จะเกิดการขยายพื้นที่ความเป็นตัวกู แผ่ครอบไปสู่พื้นที่โดยรอบ
คิดไปแล้วก็คล้าย ๆ กับวงกลม ที่มีตัวเราเป็นจุดศูนย์กลาง
ยิ่งคิดว่าจุดศูนย์กลางสำคัญเท่าใด จะยิ่งขยายจุดให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
จุดที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จะโตแทนและทับพื้นที่อื่นๆ ในวงให้เหลือน้อยลง
ในที่สุดแล้ว จุดศูนย์กลาง ก็จะกลายเป็นวงกลมเสียเอง
วงกลมที่ดี จุดศูนย์กลางต้องเล็กที่สุด มองไม่เห็นด้วยตา ได้ยิ่งดี แต่ทั้งนี้ ต้องรับรู้ด้วยสามัญสำนึก ว่า ยังมีและดำรงอยู่ เหตุที่ต้องให้เล็กเช่นนั้น ก็เพื่อว่า จะได้มีพื้นที่ให้ส่วนประกอบอื่นในวง ได้ดำรงอยู่ และทำหน้าที่ของมันเช่นกัน นั่นแหละ จึงจะนับได้ว่า เป็นวงกลมที่สมบูรณ์และงดงาม
หยุดการมองและพิพากษาผู้อื่น แต่กลับย้อนเพ่งพิจ พัฒนาตน ให้มากๆ ลดตัวกูให้เล็ก และสลัดจุดยึดมั่นให้หลุดหาย หลุดหายจากจุดตรึง ยึด เหนี่ยว หลุดหายจากจุดศูนย์กลางวงกลมของชีวิต เพื่อก้าวพ้นสู่อิสราภาพจากบ่วงพันธนา
พิณ คืนเพ็ญ
แม่ลิด เดินดอยชมป่า
ค้นหาจิตวิญญาณ
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น