เช้านี้แชร์ คำ และ ภาพ ของพี่น้องทางเฟส อ่านแล้วเตือนตนดีหลาย ประการแรก อยากเก็บไว้ในบล็อกสำหรับการเตือนตน ถึงแม้ว่า วันนี้หลายสิ่ง หลายอย่าง ยังไม่อาจเรีัยกได้ว่า สำเร็จ แต่ก็คิดว่า เป้าหมายเรื่องความสำเร็จ จักยังดำรงอยู่และใฝ่ฝันที่จะไปให้ถึงทุกคราวครั้งที่ลงมือทำอะไรสักอย่าง ประการที่สอง อยากแบ่งปันให้ พี่น้องอื่นๆ เผื่อจะเป็นประโยชน์สำหรับเขาบ้าง ก็เท่านั้น
ขอขอบคุณ คุณ ร้อย8-พัน9 จาก http://www.facebook.com/Roy8Phan9
เรามักจะคิดว่า.."การประสบความสำเร็จสูงสุด"
จะนำความสุขความพอใจมาให้เราอย่างที่สุดเช่นกัน
เราจึงมักก้มหน้าก้มตา..ป่ายปีนภูเขาแห่งความสำเร็จ
เพื่อไขว่คว้าหา..ความ(ที่คิดว่า)สุขนั้น..
หลังจากพิชิตภูเขาได้แล้ว..
ความสุข..ความภูมิใจ..ไหลท่วมหัวใจ..
ยิ่งเป็นภูเขาที่น้อยคนจะพิชิตได้
ก็จะยิ่งเป็นจุดสนใจ
เสียงสรรเสริญแซ่ซร้องดังไปทั่ว
อัตตาเราก็จะพองโตทันที
ว่าเราเก่ง เราเจ๋ง..ไปไหนใครก็จำได้ รู้จัก
แต่หลังจากนั้นล่ะ..
ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา..
ไม่มีนักปีนภูเขาคนใด..
จะเหยียบยืนอยู่บนนั้นได้ตลอดไป..
เมื่อถึงเวลากลับลงมาเหยียบยืนบนพื้นดิน
กลับกลายมาเป็น "คนธรรมดา"
ที่ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป..
ตรงนี้แหละ..ที่ยากจะยอมรับกันได้
บางคนที่มีภารกิจยิ่งใหญ่มาก่อน เช่น
การไปเหยียบดวงจันทร์
การกลับมาเป็นคนธรรมดา
ที่เข็นรถตัดหญ้าหน้าบ้านตัวเองไม่ได้เลย
คนเก่งที่พากเพียร
จนบรรลุความสำเร็จสูงสุดในชีวิตนั้นมีมาก
แต่ที่มีน้อยมากก็คือคนที่พร้อมกลับมาเดินดิน
เหมือนคนทั่วไปได้
ทั้งนี้ก็เพราะความสำเร็จนั้นมีเสน่ห์
มันทำให้เราเป็นคนพิเศษที่ไม่เหมือนใคร
จึงทำให้อัตตาพองโต
อัตตานั้นเสพติดความสำเร็จ
โดยเฉพาะเมื่อมันมาพร้อมกับชื่อเสียงเกียรติยศ
จึงทำใจไม่ได้เมื่อต้องเหินห่างจากความสำเร็จนั้น
การขับเคี่ยวให้บรรลุถึงความสำเร็จนั้น
เป็นเรื่องยากก็จริง
แต่ที่ยากกว่าก็คือการเดินลงมาจากความสำเร็จ..
ชื่อเสียง ความสำเร็จ ล้วนเป็นของชั่วคราว
ถ้าใครยึดติดถือมั่นสิ่งเหล่านี้
ย่อมเป็นทุกข์ในที่สุด
เพราะไม่ช้าก็เร็วมันก็จะหลุดจากมือของเขาไป
หาไม่ก็มีคนอื่นแย่งชิงไป
ถ้าไม่อยากทุกข์
ก็ต้องคลายความยึดติดถือมั่น
ระลึกอยู่เสมอว่ามันเป็นของไม่จีรังยั่งยืน..//~~
ครับ การไล่คว้ากำชัย อาจจะไม่ยาก สักเท่าใด
แต่การเข้าใจ ในสัจธรรมของ ชัย นั้นยากกว่า
และการก้าวข้ามพ้นสัจธรรมของชัย นั้นยากที่สุด
สิ่งยากๆ เหล่านี้ ผมคิดว่า มันเป็นการบ้านของชีวิต ให้เราได้ขบคิด เพื่อพัฒนาตน
พิณ คืนเพ็ญ
แม่ลิดก่อนเข้าแถว เช้าอังคาร
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น