ณ ร้านกาแฟ ไอศครีม อินเตอร์เน็ต บรรยากา่ศและวิวงามๆ หน้าถ้ำแม่สะเรียง สองพ่อลูกกินไอติม และกาแฟอย่างโอชา ลูกสาวเอื้อนถามพ่อ แบบท้าท้ายว่า
ลูก : พ่อจ๋า พ่อจ๋า อยากขึ้นไปดอยนู้นไหม?
ลูกถามพลางชี้มือไปที่ไหล่ดอยอีกฟาก ที่ที่ไม้เขียวรกครึ้ม หยัดต้น เอนใบ ริมผาสูงชัน
พ่อ : ไปทำไมหล่ะลูก
ผู้พ่อ ถามกลับแบบงงๆ เพราะนอกจากจะชันสูงแล้ว ยังคิดไม่ออกว่า จะไปทำอะไรที่นั่น ระหว่างที่คิดแบบงงๆ นั้น ลูกก็จี้คำถาม เพื่อรบเร้าคำตอบ...อีกครั้ง
ลูก : พ่อ อยากไปไหม?
พ่อ : จะไปยังไงหล่ะลูก
ผู้่พ่อถามกลับแบบกึ่งผ่านกึ่งอยากรู้
ลูก : อ๋อ...อ้อ.. เราก็ีใส่ปีก อย่างนางฟ้า แล้วก็บินไปงั๊ย ง่ายนิดเดียว พร้อมๆ กับรอยยิ้่มแก้มป่อง
พ่อ : อืมมมม
ครับ ....บางทีด้วย วัย เวลา หน้าที่ ที่นอกจากจะสั่งสมประสบการณ์ด้านบวกให้กับเราแล้ว สิ่งหนึ่งของด้านกลับ ก็คือว่า มันได้ทำลายความสร้างสรรค์ คิดนอกกรอบ โผล่ขึ้นมาอีกด้านนึง เช่นกัน
....เพราะพันธนาการที่หนักอึ้ง สอนให้ผู้ใหญ่ ปกป้องตนเอง ขณะที่วัยบางอ่อน เยี่ยงเด็กๆ นั้น คิดสร้างสรรค์และข้ามพ้นกรอบแข็งทื่อ ไปได้
ถ้าผู้ใหญ่อย่างพวกเรา รู้จักเลือกที่จะเป็นเด็กบ้างในบางครั้ง ก็จะได้อะไรดีๆ อีกมากเลยนะครับ
พิณ คืนเพ็ญ
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น