ยามเช้า...อันสดใส เยือกเย็น เรียบง่าย ท่ามเทือกภู
ยามสาย..อันอบอุ่น ละมุน อุ่นอิงจากแดดอ่อน
ยามเที่ยง..อันกล้าแกร่ง เข้มแข็ง รับพลังแรงของชีวิต...จากตะวัน
ยามบ่าย...อันเชื่องช้า รับลมเย็นโชยกายา เพิ่มคุณค่าพินิจชีวิต จากลมภู
ยามเย็น... ส่งตะวันกลับฟ้า รับเดือนดารา มาประโลมโลก งดงาม งดงาม
ยามค่ำ... มืดมิดหนทางเท้าและดวงตา แต่อาศัยจันทร์ดารา มองเห็นข้างใน เข้าถึงตน
ยามดึก...เงียบเสียงผู้คนและหมาน้อย ยิ้มให้ดาริกาบนฟ้ากว้าง...ล่ำลา แล้วหลับฝัน
ชีิวิตคนเรามันมีเท่านี้ มีเท่านี้ อยู่ที่จะเห็น อยู่ที่จะเข้าใจในสรรพสิ่้ง มองมากๆ เข้าใจมากๆ สักวันคงเข้าถึง ธรรม ได้มากๆ เช่นกัน
พิณ คืนเพ็ญ
ยามเช้าแม่ลิด
"เวทีนี้ มีไว้เพื่อบันทึกและบอกเล่าเรื่องราวของคนสันภู ซึ่งเป็นเสมือนยุ้งข้าว คอยเก็บผลผลิตของฤดูกาลแห่งชีวิต ทั้งของตนและคนแรมทาง เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งในครัวอักษรา แบ่งปันบางอย่าง ให้ได้อ่านคิดคุย มิได้ โดดเด่นดังดี อะไรดอก แค่ได้บอก เชื้อชวน ให้ขบบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเชื่อว่า ถ้ายุ้งข้าวนี้ ทำให้คนได้อ่าน มากกว่าสิ่งที่ได้เขียน ก็คิดว่า ได้ทำหน้าที่อย่างยิ่งใหญ่แล้ว ก่อนที่ ถ้อยคำแห่งการพลัดพรากจะผุดเปล่ง ก่อนบทเพลงสุดท้ายแห่งชีวิตจะบรรเลง ตามกฎธรรมดา ก็เท่านั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น